پایش درد می کرد
ریشه زده بود در خاک
کلاغ گوشه آستینش را پاره کرد
تنبانش افتاد
یک پا بیشتر نداشت
پرنده دستش را خواندست
کشاورز
+ نوشته شده در ۱۳۹۰/۰۸/۱۹ ساعت 12:43 توسط mohsen ansari
|
من به مکعب سیاه می اندیشم..توی این مکعب همه چیز بدون هیچ تازگی سر جای خودشون قرار گرفتن..پس جهان هیچ چیز برای شگرف کردن ما انسانها نداره ..کافیه تمام پنجره هارو ببندی و پرده ها رو بکشی..............................................
گم گشته ام کجا
ندیده اید مرا